نشناسد براى او حلال است ، و معاملات او از حين توبه آثار صحت بر آن مترتب مىشود ( نظير اجازه در عقد فضولى ) ولى اگر صاحب مال را بشناسد بايد مال را به او تحويل بدهد و براى او حلال نيست و اگر صاحب آن را نشناسد و مال نيز معين باشد اين مال مجهول المالكى مىباشد كه بر او حلال است و لازم نيست آن را صدقه بدهد ، اگر چه احتياط مستحب آن است كه به هر صورت با مالى كه در حال جهل به حرمت ربا بدست آورده اگر مجهول المالك است معامله مجهول المالك نمايد يعنى صدقه بدهد به فقير از طرف مالكش و اگر مالك آن معلوم است او را راضى كند به لحاظ اينكه جمعى آن را حرام دانسته‌اند ولى دليل حرمت درست نيست . مسئله 10 اگر كسى بداند معاملات ربويه باطل است ، و از آن راه مالى بدست آورد با توبه از ربا آن مال حلال نمىشود ، و بايد به دستورى كه براى مال حلال مخلوط به حرام گفته مىشود عمل نمايد ، و همچنين است اگر جاهل به موضوع بوده يعنى نمىدانسته كه جنسى را كه با آن معامله كرده ربوى بوده و آنچه در مسئله 9 گفته شد مخصوص جاهل به حكم است . مسئله 11 اگر كسى مالى به ارث به او برسد كه بداند كسى كه مال را از او ارث برده ربا مىخورده پس اگر مقدار و صاحب آن معلوم است بايد به صاحبش بدهد و اگر مقدار يا صاحب آن معلوم نيست و آن وارث تصميم دارد كه در آينده مرتكب ربا در معاملات خودش نشود آن مال بر او حلال است و اگر مقدار مال معلوم و معين است و صاحب آن معلوم